Հայաստանի քաղաքական թատերաբեմում հերթական անգամ փորձ է արվում «հեռակա հայրենասիրությունը» վաճառել որպես սկզբունքային պայքար։ «Հայոց Համահայկական Միասնություն» (ՀՀՄ) կուսակցության 3-րդ համագումարի ժամանակ Մոսկվայի իր հարմարավետ բնակարանից տեսակապով ելույթ ունեցող Միհրան Պողոսյանը հայտարարեց «լայն ճակատով» ընտրություններին մասնակցելու և իշխանափոխության հասնելու իր հավակնությունների մասին։

Սակայն, նախքան «դավաճանության և պարտության» մասին բարձրագոչ հայտարարություններ անելը, արժե վերհիշել այն հետագիծը, որը «Քեթրինի Միհրանին» ստիպել է հայրենիքը սիրել բացառապես Ռուսաստանի Դաշնության սահմաններից։

Օֆշորային սկանդալից մինչև քրեական հետապնդում Միհրան Պողոսյանի անունը հանրային հիշողության մեջ դրոշմվեց ոչ թե պետականաշինության կամ ժողովրդավարական բարեփոխումների շնորհիվ, այլ «Պանամական արխիվի» աղմկահարույց բացահայտումներով։ Դա այն ջրբաժանն էր, որտեղ պաշտոնական դիրքն ու անձնական բիզնես շահերը միահյուսվեցին անթույլատրելի կերպով։

• Բիզնես և պաշտոն.

Տարիներ շարունակ ղեկավարելով Դատական ակտերի հարկադիր կատարման (ԴԱՀԿ) ծառայությունը՝ Պողոսյանը, ըստ իրավապահների, օֆշորային գոտիներում գրանցված ընկերությունների միջոցով ծավալել է ձեռնարկատիրական գործունեություն՝ չարաշահելով պաշտոնեական դիրքը։

• Քրեական գործերի փաթեթը.

Հայաստանի իրավապահ մարմինները նրա նկատմամբ հարուցել են մի շարք քրեական գործեր՝ սկսած առանձնապես խոշոր չափերի վատնումից մինչև լիազորությունների անցնում և փողերի լվացում։ Եվ ահա, երբ եկավ պահը դատարանի առաջ կանգնելու և սեփական «մաքրությունը» ապացուցելու, «քաջարի» գեներալ-մայորը նախընտրեց ոչ թե պայքարել իրավական հարթությունում, այլ լքել երկիրը՝ ստանալով փախստականի կարգավիճակ Ռուսաստանում։

Սա ոչ թե քաղաքական վտարանդիություն է, այլ դասական փախուստ արդարադատությունից։

ԴԱՀԿ-ի «ժառանգությունը». Համակարգ՝ ընդդեմ քաղաքացու Միհրան Պողոսյանի քաղաքական դիմանկարն ամբողջական չէր լինի առանց նրա ստեղծած և տարիներով ղեկավարած ԴԱՀԿ համակարգի։ Այսօր նա խոսում է ժողովրդի ցավերից, սակայն հենց նրա օրոք այդ կառույցը վերածվեց մի «չարիքի մեքենայի», որը հազարավոր ընտանիքների կանգնեցրեց ֆինանսական կործանման եզրին։

Անարգել կիրառվող կալանքները, հաշիվների սառեցումն ու սեփականության բռնագանձումները դարձան նրա ղեկավարած գերատեսչության այցեքարտը։

Այսօրվա «փրկիչը» հենց այն մարդն է, ում կողմից ներդրված համակարգի դառնապտուղները հարյուր հազարավոր ՀՀ քաղաքացիներ ճաշակում են մինչ օրս։

 

Ինչո՞ւ դրսից և ինչո՞ւ հիմա

Գրագետ լրագրողական և քաղաքագիտական դիտանկյունից սա այլ կերպ, քան քաղաքական առևտուր կամ «պաշտպանական վահան» ստեղծելու փորձ, անվանել հնարավոր չէ։

1. Քաղաքական ինդուլգենցիա. Ներկայանալով որպես քաղաքական ընդդիմադիր առաջնորդ՝ Պողոսյանը փորձում է իր քրեական գործերին հաղորդել քաղաքական երանգավորում։ Սա հին ու փորձված հնարք է, երբ քեզ փնտրում են փողերի լվացման համար, ամենահարմարը «հալածյալ հայրենասերի» դիմակ հագնելն է։

2. Անվտանգության երաշխիքներ. Դրսից «մեծ-մեծ» խոսելը և Հայաստանում տիրող իրավիճակը քննադատելը ոչ թե պայքար է հանուն հայրենիքի, այլ ռուսական կողմի առաջ սեփական կարևորությունն ընդգծելու և արտահանձնումից խուսափելու միջոց։

Միհրան Պողոսյանի քաղաքական ֆարսը ոչ այլ ինչ է, քան հայաստանյան հանրության հիշողության հետ խաղալու փորձ։ Սակայն ժողովուրդը հիշում է և՛ օֆշորները, և՛ ԴԱՀԿ-ի դաժան մեթոդները, և՛ այն պահը, երբ գեներալական ուսադիրներն ու պատիվը զիջեցին փախստականի վկայականին։ Էկրաններից հնչող հայրենասիրությունը միշտ էլ կասկածելի է, երբ այն սնվում է օֆշորային հաշիվներով և իրականացվում է ապահով հեռավորությունից։

 

Մարգարիտա Դավթյան Meganews.am

Նյութի աղբյուրը: meganews.am